เมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา
ฉันต้องเจอกับเหตุการณ์...ที่ตัวฉันเองไม่สามารถที่จะบอกเล่าให้ใครต่อใครได้รับรู้
ฉันต้องเจอกับเหตุการณ์...ที่ตัวฉันเองไม่สามารถที่จะบอกเล่าให้ใครต่อใครได้รับรู้
เพราะหากฉันพูดไป
ไม่ว่าจะด้วยตัวฉันเอง หรือคนที่ทำให้เกิดเหตุการณ์นั้นขึ้นกับฉันจะถูกมองไม่ดี
ที่ฉันใช้สรรพนามเรียกเค้าว่าเพื่อนสาว ทั้งๆ ที่รู้อยู่ว่าเค้าคือชายไทยแท้ 100%
แต่ด้วยกำแพงที่ฉันสร้างขึ้นมาเพื่อป้องกันตัวเอง และรักษาระยะห่างเอาไว้ไม่ให้มันเกิดการเข้าใจผิดของคนรอบข้าง
ที่สำคัญ เพื่อรักษาชื่อเสียงของตัวเอง
ที่ฉันใช้สรรพนามเรียกเค้าว่าเพื่อนสาว ทั้งๆ ที่รู้อยู่ว่าเค้าคือชายไทยแท้ 100%
แต่ด้วยกำแพงที่ฉันสร้างขึ้นมาเพื่อป้องกันตัวเอง และรักษาระยะห่างเอาไว้ไม่ให้มันเกิดการเข้าใจผิดของคนรอบข้าง
ที่สำคัญ เพื่อรักษาชื่อเสียงของตัวเอง
เหตุการณ์ที่ว่า
ก็คือ (รายละเอียด พอสังเขป ดังนี้ ^^)
เย็นหลังเลิกงาน
ทีมกรรมกรออฟฟิสภายในแผนกของฉัน ได้มีการประชุม(แอลกอฮอล์)นอกรอบกันเกิดขึ้น
โดยฉันได้ติดรถเพื่อนสาว 2
คน ของฉันไป คนแรกชื่อ นายเอ คนที่สองชื่อ นายบี(เจ้าของรถ)
ฉันนั่งที่เบาะหลัง(คงไม่เหมาะ ถ้าฉันต้องนั่งคู่กับนายบี
ที่เป็นทั้งคนขับและเจ้าของรถ // รักษาภาพพจน์ นิดนุง)
สังเกตได้ว่านายบี ดีใจจนออกนอกหน้าที่ฉันตัดสินใจมาด้วย จนฉันเริ่มกลัวล่ะว่า “มันจะเกิดอะไรขึ้นกะฉันปะว่ะ”
สังเกตได้ว่านายบี ดีใจจนออกนอกหน้าที่ฉันตัดสินใจมาด้วย จนฉันเริ่มกลัวล่ะว่า “มันจะเกิดอะไรขึ้นกะฉันปะว่ะ”
และเมื่อมาถึงที่หมาย
เราได้พบเจอกับเพื่อนใหม่และเพื่อนร่วมแผนก(สังเกตจากชุดทำงานที่ยังไม่เปลี่ยนของนางๆ)
เราก้อเริ่มประชุมกันด้วยความเพลิดเพลิน เมื่อเวลาผ่านไปขณะหนึ่งซึ่งพอแอลกอฮอล์เข้าสู่ร่างกาย
ร่างกายของฉันก็ต้องมีการขับของเหลวที่ไม่ต้องการเกิดขึ้น ครั้งที่ 1 ครั้งที่ 2
ไม่มีอะไรเกิดขึ้น นอกจากความผิดปกติเล็กน้อยของนายบี ที่มันทำตัวแปลกๆ เหมือนรู้จักตัวฉันดีมาก
ทั้งที่ความจริงยังไม่ถึงเดือนด้วยซ้ำ!!
ไม่มีอะไรเกิดขึ้น นอกจากความผิดปกติเล็กน้อยของนายบี ที่มันทำตัวแปลกๆ เหมือนรู้จักตัวฉันดีมาก
ทั้งที่ความจริงยังไม่ถึงเดือนด้วยซ้ำ!!
ทำให้ความทรงจำที่ฉันพยายามจะลืมมันไปมันหวนกลับมาอีกครั้ง!!
ทุกอย่างเกือบเหมือนกันหมด ต่างแค่สถานที่ และคนที่รายล้อมอยู่รอบกายเท่านั้น...
ทุกอย่างเกือบเหมือนกันหมด ต่างแค่สถานที่ และคนที่รายล้อมอยู่รอบกายเท่านั้น...
ฉันจึงบอกกับตัวเองว่า
“ อย่าดื่มเยอะ เพราะหากมากกว่านี้อีก...ฉันคงจะประคองสติไม่ไหวและควบคุมตัวเองไม่ได้ ”
“ อย่าดื่มเยอะ เพราะหากมากกว่านี้อีก...ฉันคงจะประคองสติไม่ไหวและควบคุมตัวเองไม่ได้ ”
และ ครั้งที่ 3
เมื่อฉันเปิดประตูห้องน้ำมาก้อต้องตกใจ!!! นายบี มายืนอยู่นี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัล???
ตายละหวา ...มันเห็นอะไรของฉันปะน่ะ (เข้าห้องน้ำไม่ปิดประตูซะด้วย!!!)
ตายละหวา ...มันเห็นอะไรของฉันปะน่ะ (เข้าห้องน้ำไม่ปิดประตูซะด้วย!!!)
ตั้งสติได้ ก้อเดินผ่านนางไปเหมือนไม่มีไรเกิดขึ้น
แต่ให้ตายเถอะ!!
นังบี มันดึงฉันไปกอด O.o พร้อมกับพูดว่า “ขอกอดหน่อยน่ะ...”
นังบี มันดึงฉันไปกอด O.o พร้อมกับพูดว่า “ขอกอดหน่อยน่ะ...”
“อีบ้า
อย่ามาทำบ้าๆ แบบนี้นะ ญ กรุไม่ชอบ!!”
ฉันต้องเอาตัวเองออกมา และเข้าร่วมประชุมต่อเหมือนไม่มีไรเกิดขึ้น ระหว่างฉันกับนางบี
ฉันต้องเอาตัวเองออกมา และเข้าร่วมประชุมต่อเหมือนไม่มีไรเกิดขึ้น ระหว่างฉันกับนางบี
จากนั้นนังบีก็กลับมานั่งประชุมต่อโดยที่เก้าอี้ของนางอยู่ข้างๆ
ฉัน ระหว่างนั้น (ไม่กี่อึดใจ) ไม่รู้ ญ เอ กับเพื่อนอีกคนคุยอะไรกัลกับนางบีไม่รู้
อยู่ๆ นังบีก็ลุกพรวด!!! จะกลับแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย...
รีบสิค่ะ!!! ที่ ญ แท้อย่างฉันต้องรีบวิ่งตามเพราะพรุ่งนี้ต้องเข้างานแต่เช้า...
(ขณะนั้นเวลา...12.45am:เที่ยงคืน จะตีหนึ่งให้ได้ล่ะ) ซึ่งระหว่างทางก็ต้องฟังมันบ่นไปโดยจับใจความได้ว่าคนที่นั่นเหมือนไม่อยากให้มันไปด้วย...มันก้อเลย นอยส์....มันก้อเลยกลับ!! //ซึ่งตรงข้ามกับที่ฉันเห็น เพราะที่มันบ่นไม่เห็นจะมีเค้าความจริงตรงไหน (แล้วนางจะบ่นเพื่อ??? นางคิดอะไรอยู่!!)
(ขณะนั้นเวลา...12.45am:เที่ยงคืน จะตีหนึ่งให้ได้ล่ะ) ซึ่งระหว่างทางก็ต้องฟังมันบ่นไปโดยจับใจความได้ว่าคนที่นั่นเหมือนไม่อยากให้มันไปด้วย...มันก้อเลย นอยส์....มันก้อเลยกลับ!! //ซึ่งตรงข้ามกับที่ฉันเห็น เพราะที่มันบ่นไม่เห็นจะมีเค้าความจริงตรงไหน (แล้วนางจะบ่นเพื่อ??? นางคิดอะไรอยู่!!)
แต่ด้วยติดรถมัน กลับ ก้อต้องเออ ออ กะ นางไป
เพื่อความปลอดภัย(ญ ก้อเมา ฉันก้อ มึน พอๆ กัน )
พอขับมาได้ครึ่งทาง
ญ บี ชวนฉันไปนอนเป็นเพื่อนที่บ้านเอาดื้อๆ ฉันก็มัวแต่ปฏิเสธพัลวัน จนเลยทางเข้าบ้านล่ะ....เงิบเลยทีนี้...
และแล้วสิ่งที่ฉันกลัวตั้งแต่แรกก้อเกิดขึ้นจริง!!!
โชคยังเข้าข้างฉันอยู่ใช่มั้ย ที่ฉันสามารถเอาตัวรอดออกมาได้ โดยไม่มีอะไรเสียหายเกิดขึ้นกับร่างกายฉัน
ขอบคุณ เพื่อนสาวที่แกยังมีจิตใต้สำนึกของคนดี อยู่....
โชคยังเข้าข้างฉันอยู่ใช่มั้ย ที่ฉันสามารถเอาตัวรอดออกมาได้ โดยไม่มีอะไรเสียหายเกิดขึ้นกับร่างกายฉัน
ขอบคุณ เพื่อนสาวที่แกยังมีจิตใต้สำนึกของคนดี อยู่....
ระหว่างทางที่นางตัดสินใจส่งฉันกลับบ้าน
นางได้เปรยมาว่า “พรุ่งนี้ไม่รู้จะทำหน้ายังไง...เมื่อเจอฉัน ที่ทำงาน
ต้องทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น หรือให้ทำตัวเหมือนไม่รู้จักกัน???”
ฉันตอบได้แค่ว่า
“แกก้อคือแก ฉันก้อคือฉัน อยากเลือกที่จะทำอย่างไหนก้อเลือกเอง เพราะทุกคนต่างมีวิถีชีวิตเป็นของตัวเองส่วนฉันจะทำตัวอย่างไรพรุ่งนี้รู้กัน!!!”
รุ่งเช้า...จนถึงวันนี้
ฉันยังทำตัวปกติเหมือนเดิมเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น..
.ไม่แม้กระทั่งจะเอ่ยถึง เพราะฉันเลือกแล้วว่า แกคือเพื่อนฉัน!!
.ไม่แม้กระทั่งจะเอ่ยถึง เพราะฉันเลือกแล้วว่า แกคือเพื่อนฉัน!!
ฉันไม่ทำร้ายเพื่อน
และหากคณะกรรมกรออฟฟิสมีประชุมครั้งหน้าแล้วฉันต้องติดรถแกกลับ
ฉันขอไม่เข้าร่วมประชุม!!!



